لقبها و القاب و صفات
نوشته ی علمیٔ اساسی: فهرست لقبها و کنیههای امام علی
لقبهای علی بن ابیطالب عبارتند از ابوالحسن،[۱۲] ابوالحسین، ابوالسبطین، ابوالریحانتین، ابوتراب و ابوالائمه.[۱۳]
همینطور در منابع لقبها و صفات زیادی برای وی برشمرده گردیده است به عنوان مثال: امیرالمؤمنین، یعسوب الدین والمسلمین، حیدر، مرتضی، قسیم النار و الجنة، مالک اللواء، صدّیق اکبر،فاروق، مبیر الشرک والمشرکین، آدم کش الناکثین والقاسطین والمارقین، مولی المؤمنین، مشابه هارون، نفس الرسول، أخو الرسول، زوج البتول، سیف الله المسلول، امیر البررة، آدم کش الفجرة، ذوالقرنین، هادی، سید العرب، کشّاف الکرب، داعی، شاهد، باب المدینة، والی، وصی، حاکم دَین نبی الله، منجز وعده، النبأ العظیم، الصراط المستقیم، الانزع البطین مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد و فرمان روا مردان.[۱۴]
نوشته ی علمیٔ اساسی: کنیه امیرالمؤمنین
به یقین شیعهها، کنیه امیرالمؤمنین، به معنای امیر، فرمانده و رهبر مسلمانها، تخصیص به حضرت علی(ع) داراست. براساس احادیث، شیعه ها معتقدند این کنیه در حین فرستاده اسلام برای علی بن ابیطالب به عمل میرفته و منحصربهفرد به اوست و خیر صرفا به کار گیری این کنیه را برای خلفای راشدین و غیر راشدین روا نمیدانند، بلکه به فعالیت بردن این کنیه را حتی برای بقیه امامان خویش هم درست رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد نمیدانند.[۱۵]
خصوصیتهای ظاهری
امام علی(ع) در منابع متعدد، مردی وسطبالا، با چشمانی سیاه و گشاده، ابروهایی کشیده و پیوسته و صورتی قشنگ دانسته گردیده، رخای گندمگون و ریشی انبوه داشته و کتفهایش پهن بوده میباشد.[۱۶] بنابر بعضی منابع، رسول اکرم(ص) اورا با کنیه «بَطین» خوانده و برهمین اصل، تودهای اورا تپل دانستهاند. با این حالا، بعضی دانشمندان بر این باورند که غرض نبی از «بطین»، «البطین اینجانب العلم» (فربه از علم) آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد بوده میباشد.
[۱۷]در روایتی فرستاده در باره امام علی(ع) فرموده:مَنْزُوعٌ مِنَ الشِّرْکِ بَطِینٌ مِنَ الْعِلْمِ.(از بی دینی مستقل گردیده اى و مملو از دانش هستى) [۱۸]ستودهشدن امام علی(ع) با صفت «بطین» در بعضی زیارتنامهها نیز دلیلی بر این دانسته گردیده که غرض فرستاده، صفت تپل نبوده میباشد.[۱۹]
درباره اقتدار بدنی علی بن ابیطالب، اورده شده که وی با هیچکسی نزاع نکرد، مگر اینکه اورا زمین زد.[۲۰] ابن ابی الحدید در تفصیل نهج البلاغه تصریح کرده، توان جسمی علی بن ابیطالب، ضرب المثل بوده؛ وی بود که درِ قلعه خیبر را کَند، در حالی که جمعی کارایی کردند آن را برگردانند البته نتوانستند، وی بود که بت هبل را -که بت بزرگی بود- از بالای کعبه به زمین انداخت و وی بود که سنگ بزرگی را در روزهای خلافتش با دست خود از جا نماید و از تحت آن آب جوشید، در حالی که لشکریان همه از این شغل ناتوان بودند.[۲۱]امیرالمؤمنین(ع) در سخنانی بعداز ذکر این نکته که غرض از آفریده شدنش درگیر شدن به خوراکیهای رنگارنگ جهان وجود ندارد و با اشاره به غذا بی آلایشاش در مسئله برخورداریاش از توان بدنی بالا، خودش را به درخت بیابانیای تشبیه کرده که با این که از آب و غذای معدود تری فایدهمند میباشد در عین هم اکنون سفتخیس و استوارتر از درختان سرسبزی میباشد که مدام به آب دسترسی دارا هستند. در فرازی از طومار ۴۵ نهج البلاغه میفرماید: گويا مى بينم گويندهاى از شما چنين میگويد: هرگاه اين (دو قرص نان) صرفا غذا فرزند ابوطالب باشد، بايد ضعف و ناتوانىِ جسمى اورا از پيکار با هم آوردان و جنگ با شجاعان گشوده داشته باشد. ولى باخبر باشيد! درخت بيابانى (که آب و غذاى کمترى به آن مى برسد) چوبش سفت خیس میباشد البته درختان سرسبز (که همواره در کنار آب قرار دارا هستند) پوستشان نازک خیس (و معدود دوام خیس) اند و گياهان و بوته هايى که جز با آب باران سيراب نمى شوند چوبشان قوى خیس و آتششان شعله ورتر و پردوام خیس میباشد. (به علاوه اين جاى تعجب نيست که اینجانب در عين سادگىِ طعام، شجاع باشم، به این دلیل که) اینجانب نسبت به پيامبر همانند نورى هستم که از فروغ و روشنایی ديگرى گرفته گردیده باشد و همانند ذراع نسبت به بازو. (و به حول و قوه الهى چنان شجاعم که) به خداوند قسم و سوگند در صورتیکه تمامی عرب براى مبارزه با اینجانب پشت به پشت يکديگر بدهند، اینجانب از ميدان پیکار با آنان روى بر نمى گردانم (و در قبال آنان مى ايستم تا پيروز نحس يا شربت شهید شدن بنوشم).[۲۲] در حرف دیگر حضرت درباره انگیزه غلبه بر دلیران صحنه کارزار می فرماید: اینجانب با هيچكس روبرو نشدم جز اينكه منرا بر ضد خویش كمك كرد. سید رضى در توضیح این صحبت مىگويد: امام عليه السلام به اين اشاره مىكند كه هيبتش در دلها جاى گرفته بود و مبارزان، مقهور هيبت وی مىشدند (و از پاى درمىآمدند). [۲۳]
راهنمای انتخاب مسجد مناسب برای برگزاری مراسم ختم در مشهد