مجله خبری مساجد

تَیمی از سران شیعه در کوفه، یار و همدم امیرمومنان(ع) و امام حسن(ع) و از رهبران تکان توابین بعداز اتفاق کربلا بود و در سال ۶۵ هجری در عین الورده کشته شد. وی در اعیان الشیعه از شاعران شیعه شمرده گردیده‌است. مقام ، عبدالله بن وال از شیعه ها دارای اسم و رسم در کوفه[۱] و از بستگان «بنی گروه» بود. بعضا منابع اسم اورا عبدالله بن وائل ضبط کرده‌اند.[۲] سید محسن امین در اعیان الشیعه اسم او‌را در زمره شاعران شیعه آورده[۳] و ابن اثیر او‌را از فقها و عابدان شمرده رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد میباشد.[۴]

نقش‌های تاریخی، خلافت امام علی(ع)، روحانی موءثر اسم اورا در زمره شیعیانی که در مدینه با امام علی(ع) برای خلافت بیعت کردند، آورده میباشد.[۵] بعداز ماجرای حکمیت در نبرد صفین، علی(ع)، عبدالله بن وال را که در سنین جوانی بود، همپا گردآوری‌ای دیگر برای تقابل با کودتا خریت بن راشد به سوی بصره ارسال کرد و به وی مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد فرمود:

«برو‌ ای فرزند اخوی! به پروردگار قسم و سوگند اینجانب آرزو دارم که تو از یاوران اینجانب در شیوه حق باشی و من را در قبال ستمگران کمک رسانی.»[۶]، خلافت امام حسن(ع)، در زمان کوتاه خلافت امام حسن(ع)، عبدالله بن وال جزو یاران امام حسن(ع) بود که برای جهاد با معاویه فراهم گردیده آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد بودند.[۷]

طومار‌رسان کوفیان به امام حسین(ع)
نوشته ی علمیٔ مهم: طومار‌های کوفیان به امام حسین
بعد از مرگ معاویه و جانشینی یزید، هنگامی کوفیان با خبر شدند امام حسین(ع) برای بیعت نکردن با یزید از مدینه بیرون گردیده و به مکه رفته میباشد، طومار‌هایی به او نوشتند و وی را به کوفه دعوت کردند. عبدالله بن وال به یار و همدم عبدالله بن مسمع همدانی اولیه طومار شیعه‌ها را برای امام آوردند. آن دو، دهم رمضان سال ۶۰ ق. در مکه نزد امام رسیدند.[۸]

تکان توابین
نوشته‌علمیٔ اساسی: قیام توابین
بیشتر کوفیانی که به امام حسین طومار نوشته و وعده امداد داده بودند، به دلایل متفاوت در حادثه کربلا حضور نیافتند. بعد از شهید شدن حسین(ع)، تنی چند از طرفدارانش در کوفه، از کمک نکردن وی منصرف گردیده، درصدد جبران برآمدند. عبدالله بن وال و دیگر سران شیعه کوفه قصد به قیام و انتقام از قاتلان امام حسین گرفتند.[۹]

در جریان ساماندهی قیام، عبدالله تحت عنوان بانک‌دار انتخاب شد تا امداد‌های مالی شیعه ها به قیام، نزد وی گردآوری‌آوری خواهد شد.[۱۰]

بعداز تشکیل سپاه توابین، سلیمان بن صرد خزاعی که رهبری قیام را به ذمه داشت، عبدالله بن وال را تحت عنوان سو‌مین فرمانده نزاع بعداز خویش (در شکل کشته شدن فرماندهان قبل) گزینش کرد.[۱۱]

توابین در مسیر تکان خویش آغاز به کربلا رفته، قبر امام حسین را زیارت کردند. نقل گردیده‌است که عبدالله در کنار قبر امام اذعان کرد:

«به خداوند قسم اینجانب، حسین و بابا و برادرش را شایسته ترین شفیعان امت محمد(ص) نزد معبود در روز قیامت می دانم. آیا تعجب نمیکنید چه مصیبتی بر این امت در باب آنها وارداتی: این امت، دو نفر(امام علی و امام حسین) ازاین سه را کشتند و مجاورت بود[یادداشت ۱] نفر سوم (امام حسن) را نیز بکشند.[۱۲]»
در نبرد عین الورده در میان توابین و سپاه شام به فرماندهی ابن زیاد، بعد از کشته شدن سلیمان بن صرد و مسیب بن نجبه و عبدالله بن سعد بن نفیل، عبدالله بن وال فرماندهی را عهده دار شد و درفش را بر افراشت و سپاهیان را به جهاد تشویق کرد و به جنگ پرداخت.

تَیمی از سران شیعه در کوفه، یار و همدم امیرمومنان(ع) و امام حسن(ع) و از رهبران تکان توابین بعداز اتفاق کربلا بود و در سال ۶۵ هجری در عین الورده کشته شد. وی در اعیان الشیعه از شاعران شیعه شمرده گردیده‌است. مقام ، عبدالله بن وال از شیعه ها دارای اسم و رسم در کوفه[۱] و از بستگان «بنی گروه» بود. بعضا منابع اسم اورا عبدالله بن وائل ضبط کرده‌اند.[۲] سید محسن امین در اعیان الشیعه اسم او‌را در زمره شاعران شیعه آورده[۳] و ابن اثیر او‌را از فقها و عابدان شمرده رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد میباشد.[۴]

نقش‌های تاریخی، خلافت امام علی(ع)، روحانی موءثر اسم اورا در زمره شیعیانی که در مدینه با امام علی(ع) برای خلافت بیعت کردند، آورده میباشد.[۵] بعداز ماجرای حکمیت در نبرد صفین، علی(ع)، عبدالله بن وال را که در سنین جوانی بود، همپا گردآوری‌ای دیگر برای تقابل با کودتا خریت بن راشد به سوی بصره ارسال کرد و به وی مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد فرمود:

«برو‌ ای فرزند اخوی! به پروردگار قسم و سوگند اینجانب آرزو دارم که تو از یاوران اینجانب در شیوه حق باشی و من را در قبال ستمگران کمک رسانی.»[۶]، خلافت امام حسن(ع)، در زمان کوتاه خلافت امام حسن(ع)، عبدالله بن وال جزو یاران امام حسن(ع) بود که برای جهاد با معاویه فراهم گردیده آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد بودند.[۷]

طومار‌رسان کوفیان به امام حسین(ع)
نوشته ی علمیٔ مهم: طومار‌های کوفیان به امام حسین
بعد از مرگ معاویه و جانشینی یزید، هنگامی کوفیان با خبر شدند امام حسین(ع) برای بیعت نکردن با یزید از مدینه بیرون گردیده و به مکه رفته میباشد، طومار‌هایی به او نوشتند و وی را به کوفه دعوت کردند. عبدالله بن وال به یار و همدم عبدالله بن مسمع همدانی اولیه طومار شیعه‌ها را برای امام آوردند. آن دو، دهم رمضان سال ۶۰ ق. در مکه نزد امام رسیدند.[۸]

تکان توابین
نوشته‌علمیٔ اساسی: قیام توابین
بیشتر کوفیانی که به امام حسین طومار نوشته و وعده امداد داده بودند، به دلایل متفاوت در حادثه کربلا حضور نیافتند. بعد از شهید شدن حسین(ع)، تنی چند از طرفدارانش در کوفه، از کمک نکردن وی منصرف گردیده، درصدد جبران برآمدند. عبدالله بن وال و دیگر سران شیعه کوفه قصد به قیام و انتقام از قاتلان امام حسین گرفتند.[۹]

در جریان ساماندهی قیام، عبدالله تحت عنوان بانک‌دار انتخاب شد تا امداد‌های مالی شیعه ها به قیام، نزد وی گردآوری‌آوری خواهد شد.[۱۰]

بعداز تشکیل سپاه توابین، سلیمان بن صرد خزاعی که رهبری قیام را به ذمه داشت، عبدالله بن وال را تحت عنوان سو‌مین فرمانده نزاع بعداز خویش (در شکل کشته شدن فرماندهان قبل) گزینش کرد.[۱۱]

توابین در مسیر تکان خویش آغاز به کربلا رفته، قبر امام حسین را زیارت کردند. نقل گردیده‌است که عبدالله در کنار قبر امام اذعان کرد:

«به خداوند قسم اینجانب، حسین و بابا و برادرش را شایسته ترین شفیعان امت محمد(ص) نزد معبود در روز قیامت می دانم. آیا تعجب نمیکنید چه مصیبتی بر این امت در باب آنها وارداتی: این امت، دو نفر(امام علی و امام حسین) ازاین سه را کشتند و مجاورت بود[یادداشت ۱] نفر سوم (امام حسن) را نیز بکشند.[۱۲]»
در نبرد عین الورده در میان توابین و سپاه شام به فرماندهی ابن زیاد، بعد از کشته شدن سلیمان بن صرد و مسیب بن نجبه و عبدالله بن سعد بن نفیل، عبدالله بن وال فرماندهی را عهده دار شد و درفش را بر افراشت و سپاهیان را به جهاد تشویق کرد و به جنگ پرداخت.