مجله خبری مساجد

خلافت، نظام حکومتی مسلمان ها بعداز وفات فرستاده اسلام و در موضع جانشینی آن حضرت، که در زمان سیزده قرن افراد و خاندانهای زیادی در گستره عالم اسلام خویش را مصداق آن معرفی کرده اند.
خلافت کلمه ای عربی از ریشه خ ل ف به معنای جانشین ساختن و واژه و کلمه مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد خلیفه (توده آن خلفاء و خلائف) به معنای جانشین، نماینده قانونی و قائم رده میباشد. در قرآن نیز کلمه های خلیفه، خلفاء و خلائف به همین معنای لغوی به فعالیت رفته میباشد. بیشترین کاربرد دو کلمه و واژه خلافت و خلیفه کاربرد اصطلاحی آنهاست که در تحولات سیاسی جامعه اسلامی بعد از وفات نبی (صلی اللّه علیه و آله و سلم) به شغل دریافت شد و به ترتیب، به معنای جانشینی در باب حکومت و به معنی مطلق امارت و حکومت بعد از فرستاده، و فرد جانشین رسول در خصوص حکومت به کار گیری شد. کاربرد اصطلاحات نام برده، این دو کلمه را به کلیدی ترین مفاهیم تمدن سیاسی مسلمانها بدل تشکیل داد و حتی بعد ها، گروههایی از مسلمانها در تبیین مشروعیت نظام خلافت به کاربرد کلمه خلیفه در قرآن استناد کردند. در همین مفهوم، رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد دو کلمه امامت و امام نیز بارها در اثر ها مؤلفان مسلمان اولیه به فعالیت رفته میباشد که با معنی امامت از طریقه شیعی تفاوت بسیار داراست. آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد
تکوین خلافت
در راه تاریخی، خلافت در اصطلاح تیتر ساختار حکومتی میباشد که اداره کارها جامعه اسلامی بعداز وفات فرستاده در پوسته آن صورت گرفت و متصدی آن یعنی خلیفه، جانشین رسول اکرم درخصوص حکومت اسلامی محسوب میشد.استارت تکوین خلافت به اتفاق افتاد سقیفه بنی ساعده بازمی خواهد شد، که طی آن عده ای از صحابه فورا بعداز رحلت آن حضرت، مبادرت به گزینش جانشینی برای او کردند. بنابر یک فرض، پدیدآورندگان این ساختار حکومتی ذهنیتی پر‌نور درباره ماهیت خلافت و کیفیت و حدود و ثغور وظایف خلیفه نداشته اند. این فرضیه، ولی تا آن جا که ناظر به تدوین عقیده ها و آرای کلامی، سیاسی و شرعی متفکران مسلمان درباره خلافت میباشد، درست می کند البته حقیقت آن میباشد که (به استناد مباحث مطرح گردیده در سقیفه) طراحان نظام خلافت، درباره این ساختار و کیفیت آن، چندان هم با مورد بیگانه نبوده اند. چنان که بخشی از مهمترین انگاره ها درباره خلافت که تأثیر عمیقی بر آرای آجل مسلمان‌ها به مکان بنیان، برخاسته از به عبارتی نگرشها بود. اجتماع سقیفه در بارزترین خصوصیت خویش، تأثیر قادر سنن فرهنگی ـ اجتماعی عرب قبل از اسلام در صورت دهی به یک ساختار حکومتیِ اسلامی را به اکران گذاشت. مبدعان این نظام با تأکید بر بایستگی قریشی بودن خلیفه خط مش قوم و قبیله ای را به مهم‌ترین رکن نظام خلافت بدل کردند. این منش، به جهت هماهنگ شدن با ساختار فرهنگی ـ اجتماعی معاش عموم عرب، خیلی زود با تایید همگانی مواجه شد و حتی موضع گیری مخالفانی زیرا عباس، عموی فرستاده که بر وراثت خانوادگی تأکید می ورزید، و ابوسفیان که قاضی شدن تیره ای فرودست از قریش (تَیْم) برایش خیلی سخت بود طبری، ج۳، ص۲۰۹ـ۲۱۰)، نیز مطابق همین طریقه شکل گرفت. باوجوداین، در به عبارتی فرصت مخالفانی هم بودند که‌این تلقی از جانشینی نبی را برنمی تافتند. انصار به اتکای سهم گزینش کننده و غیرقابل تردیدشان در توسعه و گسترش اسلام، خواستار امیری انصاری بودند که هم شأن امیر قریشی باشد و هم‌زمان با وی حکم براند. البته مخالفت اهل بیت نبی، جمعی از بنی هاشم و نیز بعضا از صحابیان، با اصل رخداد صورت گرفته در سقیفه بود دارندگان این خط مش در تعارضی آشکار با برپاکنندگان اجتماع سقیفه، خیر فقط زمینه خلافت و روش تعیین جانشین رسول با آن ماهیت و آن سیرتکامل که رخداد را به رسمیت نشناختند، بلکه از پذیرفتن آنچه بعد ها به طور مرجعیت شرعی و مادی خلیفه در موضع جانشینی فرستاده تأکید و اشاعه شد نیز راز گشوده زدند و آن را مختص امام منصو ص و منصوب از سوی آفریدگار و رسول دانستند (امام؛ امامت). این مخالفت به جهت برخورد سریع و مصرح جریان خلافت درهم ناکامی و سیطره سیاسی طراحان و مدافعان نظام خلافت، اذهان همگانی مسلمان‌ها را از به عبارتی دوران به سمت تایید فکری ساختار نوپای خلافت سوق اعطا کرد.
خلفای راشدین

خلافت، نظام حکومتی مسلمان ها بعداز وفات فرستاده اسلام و در موضع جانشینی آن حضرت، که در زمان سیزده قرن افراد و خاندانهای زیادی در گستره عالم اسلام خویش را مصداق آن معرفی کرده اند.
خلافت کلمه ای عربی از ریشه خ ل ف به معنای جانشین ساختن و واژه و کلمه مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد خلیفه (توده آن خلفاء و خلائف) به معنای جانشین، نماینده قانونی و قائم رده میباشد. در قرآن نیز کلمه های خلیفه، خلفاء و خلائف به همین معنای لغوی به فعالیت رفته میباشد. بیشترین کاربرد دو کلمه و واژه خلافت و خلیفه کاربرد اصطلاحی آنهاست که در تحولات سیاسی جامعه اسلامی بعد از وفات نبی (صلی اللّه علیه و آله و سلم) به شغل دریافت شد و به ترتیب، به معنای جانشینی در باب حکومت و به معنی مطلق امارت و حکومت بعد از فرستاده، و فرد جانشین رسول در خصوص حکومت به کار گیری شد. کاربرد اصطلاحات نام برده، این دو کلمه را به کلیدی ترین مفاهیم تمدن سیاسی مسلمانها بدل تشکیل داد و حتی بعد ها، گروههایی از مسلمانها در تبیین مشروعیت نظام خلافت به کاربرد کلمه خلیفه در قرآن استناد کردند. در همین مفهوم، رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد دو کلمه امامت و امام نیز بارها در اثر ها مؤلفان مسلمان اولیه به فعالیت رفته میباشد که با معنی امامت از طریقه شیعی تفاوت بسیار داراست. آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد
تکوین خلافت
در راه تاریخی، خلافت در اصطلاح تیتر ساختار حکومتی میباشد که اداره کارها جامعه اسلامی بعداز وفات فرستاده در پوسته آن صورت گرفت و متصدی آن یعنی خلیفه، جانشین رسول اکرم درخصوص حکومت اسلامی محسوب میشد.استارت تکوین خلافت به اتفاق افتاد سقیفه بنی ساعده بازمی خواهد شد، که طی آن عده ای از صحابه فورا بعداز رحلت آن حضرت، مبادرت به گزینش جانشینی برای او کردند. بنابر یک فرض، پدیدآورندگان این ساختار حکومتی ذهنیتی پر‌نور درباره ماهیت خلافت و کیفیت و حدود و ثغور وظایف خلیفه نداشته اند. این فرضیه، ولی تا آن جا که ناظر به تدوین عقیده ها و آرای کلامی، سیاسی و شرعی متفکران مسلمان درباره خلافت میباشد، درست می کند البته حقیقت آن میباشد که (به استناد مباحث مطرح گردیده در سقیفه) طراحان نظام خلافت، درباره این ساختار و کیفیت آن، چندان هم با مورد بیگانه نبوده اند. چنان که بخشی از مهمترین انگاره ها درباره خلافت که تأثیر عمیقی بر آرای آجل مسلمان‌ها به مکان بنیان، برخاسته از به عبارتی نگرشها بود. اجتماع سقیفه در بارزترین خصوصیت خویش، تأثیر قادر سنن فرهنگی ـ اجتماعی عرب قبل از اسلام در صورت دهی به یک ساختار حکومتیِ اسلامی را به اکران گذاشت. مبدعان این نظام با تأکید بر بایستگی قریشی بودن خلیفه خط مش قوم و قبیله ای را به مهم‌ترین رکن نظام خلافت بدل کردند. این منش، به جهت هماهنگ شدن با ساختار فرهنگی ـ اجتماعی معاش عموم عرب، خیلی زود با تایید همگانی مواجه شد و حتی موضع گیری مخالفانی زیرا عباس، عموی فرستاده که بر وراثت خانوادگی تأکید می ورزید، و ابوسفیان که قاضی شدن تیره ای فرودست از قریش (تَیْم) برایش خیلی سخت بود طبری، ج۳، ص۲۰۹ـ۲۱۰)، نیز مطابق همین طریقه شکل گرفت. باوجوداین، در به عبارتی فرصت مخالفانی هم بودند که‌این تلقی از جانشینی نبی را برنمی تافتند. انصار به اتکای سهم گزینش کننده و غیرقابل تردیدشان در توسعه و گسترش اسلام، خواستار امیری انصاری بودند که هم شأن امیر قریشی باشد و هم‌زمان با وی حکم براند. البته مخالفت اهل بیت نبی، جمعی از بنی هاشم و نیز بعضا از صحابیان، با اصل رخداد صورت گرفته در سقیفه بود دارندگان این خط مش در تعارضی آشکار با برپاکنندگان اجتماع سقیفه، خیر فقط زمینه خلافت و روش تعیین جانشین رسول با آن ماهیت و آن سیرتکامل که رخداد را به رسمیت نشناختند، بلکه از پذیرفتن آنچه بعد ها به طور مرجعیت شرعی و مادی خلیفه در موضع جانشینی فرستاده تأکید و اشاعه شد نیز راز گشوده زدند و آن را مختص امام منصو ص و منصوب از سوی آفریدگار و رسول دانستند (امام؛ امامت). این مخالفت به جهت برخورد سریع و مصرح جریان خلافت درهم ناکامی و سیطره سیاسی طراحان و مدافعان نظام خلافت، اذهان همگانی مسلمان‌ها را از به عبارتی دوران به سمت تایید فکری ساختار نوپای خلافت سوق اعطا کرد.
خلفای راشدین