پس از وفات حکیم ابوالقاسم فردوسی در قرن یازدهم میلادی شعر سرا لبریز شهرت مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد اهل ایران، واعظ طبرستان اذن دفن پیکر اورا در هیچ آرامگاهی نداد. این فرد به جهت تعصب های مذهبی خویش اینگونه فرمانی را صادر کرد. به این ترتیب، به مجبور پیکر این شعر سرا بلندمرتبه را در گلشن خویش وی به خاک سپردند. این گلشن در شهر تابران توس در حدود دروازه شرقی رزان قرار داشت.
آرامگاه فردوسی زیارتگاه اهل علم و معرفت بود و با آنکه بارها آن را با خاک یکسان کردند از جدید ساخته می شد. خبری خیر چندان موثق ساختن اولین سازه بر گور ابوالقاسم فردوسی را به سپهدار توس در طول فردوسی، یعنی ارسلان جاذب سپهدار توس نسبت داده، که بیان وی در سرآغاز شاهنامه آمده میباشد.
صد سال بعداز مرگ فردوسی در ۵۱۰ نظامی عروضی مدفن شعر سرا حماسه سرای کشورایران در باغی وابسته به خویش شعر سرا زیارت کرد، و ششصد سال آن گاه وقتی که عبیدخان ازبک به تیشه تعصب آن را ویران کرده بود حاکم نورالله شوشتری به شرف زیارت آن نایل آمد. بعد ها درسال ۱۳۰۲ ه.ق که میرزا عبدالوهاب خان شیرازی نصیرالدوله (آصف الدوله) والی خراسان بود، به امر آن مرد آرامش دوست محل دفن فردوسی به قرائن و اثر ها و علائمی، در باغی باطن و طوس انتخاب شوید و رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد بنایی آجری بر آن ساخته شد.
بعد از آن، در زمان صفوی به جهت اهمیتی که شهر مشهد و محیط آن در لحاظ پادشاهان صفوی داشت، مجدد این سازه تجدید بنا شد. همینطور، در زمان پهلوی نخستین که روحیه ملی گرایی ارتقاء یافته بود، فرهنگیان از رضاشاه درخواست کردند آرامگاهی درخور شخصیت ابوالقاسم فردوسی بسازد. در بالا همت بر این بود که مساحت آرامگاه فردوسی اندکی بسط یابد تا بنایی درخور رده فردوسی بسازند.
به این ترتیب، فردی به اسم کیخسرو شاهرخ، ۲۳ هزار مترمربع از باغی را که در نزدیکی بقعه قرار داشت از صاحب و مالک آن خریداری و نثار رضاشاه کرد. همینطور، فردی به اسم حسین ملک از ثروتمندان اهل ایران هفت هزار متر مربع از زمین خویش را برای این عمل اهدا نمود. براین اساس، زمین های اهدایی و خریداری گردیده در چنگ بانیان آرامگاه قرار گرفت. در سال ۱۳۰۵ شمسی به سفارش انجمن اثرها ملی کشورایران مقرر شد همزمان با برگزاری کنگره هزاره فردوسی، بنای آرامگاه فردوسی در توس به نحوه ای باشکوه و درخور ساخته و رونمایی خواهد شد.
طرح نخستین بنای آرامگاه فردوسی از سوی مهندس کریم ومهربان طاهرزاده بهزاد تهیه و تنظیم شد که گفته میشود از فعالان انقلاب مشروطه و ظاهرا اولیه شخص اهل ایران بوده که به شکل آکادمیک در فن معماری در آلمان علم آموزی نموده است.طرح مرحوم طاهرزاده پذیرفته و عملیات ایجاد کرد طرح شروع شد ولی با اجرای سکوی نخستین، عملیات توقیف شد که انگیزه آن نیز اعتراض بعضی به مناسب نبودن این طرح تیتر گردیدهاست.
بعد از آن با ایفا نفوذ تیمورتاش، پیاده سازی بنای آرامگاه فردوسی به “آندره گدار” فرانسوی واگذار شد. که طرح او بنایی هرمی صورت مشابه اهرام مصر بر روی سکوی ساخته گردیده گذشته بود. طرح “گدار” اگرچه بر روی به عبارتی سکوی تشکیلشده به وسیله طاهرزاده نصب گردیده بود البته این طرح هم به جهت عدم تناسب با معماری سنتی و تاریخ جمهوری اسلامی ایران، آیتم اعتراض اصحاب تمدن قرار گرفت و از سوی دیگر بعداز ایجاد کرد هرم، سقف آن باخت و به همین دلایل، شغل توقیف شد.
فقدان تخصص علمی اجرایی سبب ساز شد که در طول تشکیل داد بنای آرامگاه فردوسی به ملاحظات دقیق و بغرنج و اصول مهندسی و مکانیک خاک توجهی نشود اکنون آنکه در دشت توس به جهت همجواری با کشف رود و وجود آبهای زیرسطحی این ملاحظات می بایست بیشتر آیتم اعتنا قرار می گرفت.
رعایت نکردن این موردها منجر شد بنای آرامگاه فردوسی که بنا ای بسیار هنگفت و فاقد هرگونه پی سازی متناسب با وسعت و وزن آن بود در بازه زمانی اندکی بعد از اتمام ایجاد کرد، مبتلا جلسه و شکستگی در بخشهای متفاوت گردد به سیرتکامل ای که در حین ۳۰ سال پس از آن بارها آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد مستلزم تعمیر و نوسازی اصلی شد.
این راه و روش تا جایی پیش رفت که دیگر مرمتهای مختلف پاسخگوی سرعت مراحل تخریبیِ گرد هم آیی این ساختمان عدم وجود لذا در سال ۱۳۴۳ شمسی با تصمیم انجمن اثرها ملی تک تک سازه برچیده شد و مجدد با پیاده سازی و پژوهش مرحوم مهندس هوشنگ سیحون و اجرای مهندس “گیو جودت” با پیش گویی آحاد ملاحظات فنی ایجاد کرد سازه، آرامگاه فردوسی به صورت ظاهری قبلی ساخته شد.
در تجدید بنای آرامگاه فردوسی تالاری به مساحت ۹۰۰ مترمربع در زیربنا ساخته شد و قبر فردوسی از رده گذشته که بر روی سکویی با طول دو متر قرار داشت به زیرزمین جابجایی یافت. بنای کنونی در سال ۱۳۴۷ شمسی بهرهبرداری شد و مهندس سیحون در کنار نوسازی بنای آرامگاه، گلشن آرامگاه فردوسی را هم مطابق الگوی چهارباغ اهل ایران از روش رعایت قرینه سازی و تعبیه آب نماهای مختلف و جوی بار های آب پیوسته و گسسته در فضای گلشن محوطه سازی کرد.
به اهتمام مرحوم سیحون بعضا تأسیسات جانبی ما یحتاج از قبیل کتابخانه و ساختمانهای مسکونی هم برای کارگر و بخشهای اداری در گروه گلشن آرامگاه فردوسی ساخت شد. 53 سال از تشکیل داد بنای کنونی و 87 سال از ایجاد کرد بنای نخستین آرامگاه فردوسی در توس می گذرد البته همچنان این سازه و هنر معماری به کارگرفته گردیده در آن خاص به حساب آورده می شود و از زیباترین بناهای آرامگاهی جمهوری اسلامی ایران به حساب آورده می شود.
پس از وفات حکیم ابوالقاسم فردوسی در قرن یازدهم میلادی شعر سرا لبریز شهرت مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد اهل ایران، واعظ طبرستان اذن دفن پیکر اورا در هیچ آرامگاهی نداد. این فرد به جهت تعصب های مذهبی خویش اینگونه فرمانی را صادر کرد. به این ترتیب، به مجبور پیکر این شعر سرا بلندمرتبه را در گلشن خویش وی به خاک سپردند. این گلشن در شهر تابران توس در حدود دروازه شرقی رزان قرار داشت.
آرامگاه فردوسی زیارتگاه اهل علم و معرفت بود و با آنکه بارها آن را با خاک یکسان کردند از جدید ساخته می شد. خبری خیر چندان موثق ساختن اولین سازه بر گور ابوالقاسم فردوسی را به سپهدار توس در طول فردوسی، یعنی ارسلان جاذب سپهدار توس نسبت داده، که بیان وی در سرآغاز شاهنامه آمده میباشد.
صد سال بعداز مرگ فردوسی در ۵۱۰ نظامی عروضی مدفن شعر سرا حماسه سرای کشورایران در باغی وابسته به خویش شعر سرا زیارت کرد، و ششصد سال آن گاه وقتی که عبیدخان ازبک به تیشه تعصب آن را ویران کرده بود حاکم نورالله شوشتری به شرف زیارت آن نایل آمد. بعد ها درسال ۱۳۰۲ ه.ق که میرزا عبدالوهاب خان شیرازی نصیرالدوله (آصف الدوله) والی خراسان بود، به امر آن مرد آرامش دوست محل دفن فردوسی به قرائن و اثر ها و علائمی، در باغی باطن و طوس انتخاب شوید و رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد بنایی آجری بر آن ساخته شد.
بعد از آن، در زمان صفوی به جهت اهمیتی که شهر مشهد و محیط آن در لحاظ پادشاهان صفوی داشت، مجدد این سازه تجدید بنا شد. همینطور، در زمان پهلوی نخستین که روحیه ملی گرایی ارتقاء یافته بود، فرهنگیان از رضاشاه درخواست کردند آرامگاهی درخور شخصیت ابوالقاسم فردوسی بسازد. در بالا همت بر این بود که مساحت آرامگاه فردوسی اندکی بسط یابد تا بنایی درخور رده فردوسی بسازند.
به این ترتیب، فردی به اسم کیخسرو شاهرخ، ۲۳ هزار مترمربع از باغی را که در نزدیکی بقعه قرار داشت از صاحب و مالک آن خریداری و نثار رضاشاه کرد. همینطور، فردی به اسم حسین ملک از ثروتمندان اهل ایران هفت هزار متر مربع از زمین خویش را برای این عمل اهدا نمود. براین اساس، زمین های اهدایی و خریداری گردیده در چنگ بانیان آرامگاه قرار گرفت. در سال ۱۳۰۵ شمسی به سفارش انجمن اثرها ملی کشورایران مقرر شد همزمان با برگزاری کنگره هزاره فردوسی، بنای آرامگاه فردوسی در توس به نحوه ای باشکوه و درخور ساخته و رونمایی خواهد شد.
طرح نخستین بنای آرامگاه فردوسی از سوی مهندس کریم ومهربان طاهرزاده بهزاد تهیه و تنظیم شد که گفته میشود از فعالان انقلاب مشروطه و ظاهرا اولیه شخص اهل ایران بوده که به شکل آکادمیک در فن معماری در آلمان علم آموزی نموده است.طرح مرحوم طاهرزاده پذیرفته و عملیات ایجاد کرد طرح شروع شد ولی با اجرای سکوی نخستین، عملیات توقیف شد که انگیزه آن نیز اعتراض بعضی به مناسب نبودن این طرح تیتر گردیدهاست.
بعد از آن با ایفا نفوذ تیمورتاش، پیاده سازی بنای آرامگاه فردوسی به “آندره گدار” فرانسوی واگذار شد. که طرح او بنایی هرمی صورت مشابه اهرام مصر بر روی سکوی ساخته گردیده گذشته بود. طرح “گدار” اگرچه بر روی به عبارتی سکوی تشکیلشده به وسیله طاهرزاده نصب گردیده بود البته این طرح هم به جهت عدم تناسب با معماری سنتی و تاریخ جمهوری اسلامی ایران، آیتم اعتراض اصحاب تمدن قرار گرفت و از سوی دیگر بعداز ایجاد کرد هرم، سقف آن باخت و به همین دلایل، شغل توقیف شد.
فقدان تخصص علمی اجرایی سبب ساز شد که در طول تشکیل داد بنای آرامگاه فردوسی به ملاحظات دقیق و بغرنج و اصول مهندسی و مکانیک خاک توجهی نشود اکنون آنکه در دشت توس به جهت همجواری با کشف رود و وجود آبهای زیرسطحی این ملاحظات می بایست بیشتر آیتم اعتنا قرار می گرفت.
رعایت نکردن این موردها منجر شد بنای آرامگاه فردوسی که بنا ای بسیار هنگفت و فاقد هرگونه پی سازی متناسب با وسعت و وزن آن بود در بازه زمانی اندکی بعد از اتمام ایجاد کرد، مبتلا جلسه و شکستگی در بخشهای متفاوت گردد به سیرتکامل ای که در حین ۳۰ سال پس از آن بارها آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد مستلزم تعمیر و نوسازی اصلی شد.
این راه و روش تا جایی پیش رفت که دیگر مرمتهای مختلف پاسخگوی سرعت مراحل تخریبیِ گرد هم آیی این ساختمان عدم وجود لذا در سال ۱۳۴۳ شمسی با تصمیم انجمن اثرها ملی تک تک سازه برچیده شد و مجدد با پیاده سازی و پژوهش مرحوم مهندس هوشنگ سیحون و اجرای مهندس “گیو جودت” با پیش گویی آحاد ملاحظات فنی ایجاد کرد سازه، آرامگاه فردوسی به صورت ظاهری قبلی ساخته شد.
در تجدید بنای آرامگاه فردوسی تالاری به مساحت ۹۰۰ مترمربع در زیربنا ساخته شد و قبر فردوسی از رده گذشته که بر روی سکویی با طول دو متر قرار داشت به زیرزمین جابجایی یافت. بنای کنونی در سال ۱۳۴۷ شمسی بهرهبرداری شد و مهندس سیحون در کنار نوسازی بنای آرامگاه، گلشن آرامگاه فردوسی را هم مطابق الگوی چهارباغ اهل ایران از روش رعایت قرینه سازی و تعبیه آب نماهای مختلف و جوی بار های آب پیوسته و گسسته در فضای گلشن محوطه سازی کرد.
به اهتمام مرحوم سیحون بعضا تأسیسات جانبی ما یحتاج از قبیل کتابخانه و ساختمانهای مسکونی هم برای کارگر و بخشهای اداری در گروه گلشن آرامگاه فردوسی ساخت شد. 53 سال از تشکیل داد بنای کنونی و 87 سال از ایجاد کرد بنای نخستین آرامگاه فردوسی در توس می گذرد البته همچنان این سازه و هنر معماری به کارگرفته گردیده در آن خاص به حساب آورده می شود و از زیباترین بناهای آرامگاهی جمهوری اسلامی ایران به حساب آورده می شود.
راهنمای انتخاب مسجد مناسب برای برگزاری مراسم ختم در مشهد