مجله خبری مساجد

در مساجد اهل ایران در میانسرای ( ایوان ) مسجد ، سکویی وجود داراست که از کف مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد ایوان قدری برتر میباشد تا بعنوان معبر همگانی از آن استعمال نشود . این جای در شبهای فصل تابستان بعنوان نمازخانه به کار گیری می‌گردد . همینطور در سوی قبله این دور و بر ، مکانی زیر خیس وجود دارااست که به عبارتی محراب میباشد و امام جماعت در آنجا به اقامه نماز می ایستد .

از نظارت جنبه های پاره ای فضاهای سنتی نتایجی برای مساجد ، مدرن بدست میاید که هنوز هم می قدرت از نسبتی که میان مساحت فضاها با هم بوده ، درس هایی را فرا گرفته ، از جمله همواره شبستان مهم قسمت اعظم زیربنای مساجد سنتی را به خویش تخصیص می‌دهد ، و در رتبه دوم ، مبانسرا مکان می‌گیرد

معماری مسجد معاصر
مسجد خاص ترین، خالص ترین، آرمانی ترین و محتوا گراترین مورد معماری کشورهای اسلامی میباشد. اصالت دادن به زمینه ، مفاهیم و اساس های معنایی نوشته شده در بطن اصول و ایده های اسلام ضرورتی اصلی میباشد. متاسفانه غفلت از این ضروریات ، امروزه در پیاده سازی مسجد به طور گرایشی مزمن در امده میباشد ، پیاده سازی مسجد امروزی در کشور‌ایران یعنی به عبارتی ” مصداق گرایی افراطی” اعتنا به مصداقی خاص و سرهم بندی یک‌سری عنصر و کالبد شناخته گردیده‌است.

معماری مسجد پیاده سازی گردیده به مدل امروزی در کشورهای مسلمان نشین و بویژه در کشور ایران دستخوش تحولات اکثری گردیده‌است تا جایی که مدل های معماری که برای سده های اکثری با توفیق، پاسخگوی نیازهای دولت ها قبلی بوده میباشد، در اکثر مواقع به کناری گذاشته گردیده و بجای آن آمیزه ای از مدل امروزی و مدل کلاسیک نشسته میباشد.

ایده برای پیاده سازی معماری مسجد با این رویکردهای نو الگوهای پیشین آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد را تماما در هم ریخته و تمایل هایی عمدتا متأثر از مدل امروزی و تا حدی کارکردگرا را پدیدار تشکیل داد که گاه برای ظواهر سازی فقط قالب ای از جلوه های معماری سنتی را با خویش دارااست. این رویکردهای جدید ذیل تأثیر مدرسه امروزی ، تداوم معماری الگویی را به مشی گذشته با سؤال های مهم مواجه ایجاد کرد.

این تمایل با جنبه های برنده کارکردگرایی ، تعیین مصالح تازه ( و بلکه مختلف مانند سنگ در قبال خشت ) ، و در فیض بکارگیری هیبت های نو ، ظواهر معماری روز را تماما تغییر تحول بخشید و بتدریج با میل هایی مانند تاسی از مدل نئوکلاسیک ، فرایند جدید ای را در کشور ایران به منش انداخته این مراحل.. یکی تحولات عمده ، مدل پست مدرنیست به معماری پیش از اسلام در زمانه پهلوی نخستین و نیز رجعت پست مدرنیستی با میل بیشتر در زمانه پهلوی دوم بود.

در سالیان آغازین انقلاب اسلامی روش به طرز معماری سنتی تشدید گردیده و بعدها وسیعتری به خویش گرفت، این معماری به هیچ یک از رغبت های گذشته معماری، پایبندی در خویش حس نکرده و با واکنش گزینشی در تعیین هیبت ، محیط ، بنا و نظایر آن محور گذار مدل التقاطی گردیده‌است. این معماری غالبا مدل و یا این که میل بخصوصی را به همدم نداشته ، و بخش های آیتم عشق خویش را از هر کجا گرد آورده و در پوسته مسجد معاصر عرضه می نماید.

مبرهن میباشد که در پیاده سازی معماری مسجد اهل ایران و فضاهای فرهنگی پایبندی بیشتری به جنبه های سمبلیک و نمادین معماری سنتی و پیشین براق مسجد سازی چشم گردد . به کارگیری از نقشه هشت ضلعی ذیل تأثیر قبه الصخره در بیت المقدس ، به کارگیری بیجا از عنصرها سمبلیک مانند گنبد و مناره ( عموما بصورت دوتایی )، بکارگیری کاشی کاری، گچبری و بعضی مواد تازه تری مانند سفال در آرایه های نمای داخلی و نمای فرنگی سازه و نیز تجدید حیث اصلی در استعمال عملکردهای متفاوت و متنوع تری نسبت به پیشین مسجدسازی در زمانه قبل از انقلاب و … را می اقتدار برای مثال این تغییرات اسم موفقیت .

همینطور حذف بدون نقص گنبد منزل و جایگزینی الگوی شبستان چهار ستونی و نیز چهل ردیف ، حذف الگوی چهار ایوانی ، محو شدن الگوهای دیگری مانند میانسرا ( تراس ) بعنوان فضای سرگشاده و آزاد آن ، جابجایی آبگینه به وضوخانه آن هم بیشتر در ذیل زمین مسجد ( یا این که به عبارتی حوزه فضای خدماتی )، مثلا تحولاتی میباشد که در کالبد و فضای مسجد پدیدار گردیده‌است.

گرچه معماری امروز از جهاتی مبتلا راحت انگاری مفرط گردیده و دارنده مشکل‌ها بیشماری میباشد، معماری مسجد و فضاهای فرهنگی نیز از این دست تعرضات مصون نمانده اند. در کنار این تغییرات محتوم و نا گزیر ، گاه ابداعات بی بها و بی مایه ای مانند استعمال از عنصرها سمبلیک در چیدمان داخلی مسجد اهل ایران نیز در مساجد امروزی جمهوری اسلامی ایران مشاهده می شود. از آن گزاره می شود به به کارگیری بی آیتم از گنبد و گلدسته در مساجد آنهم بشكل كاذب و به طور کامل ابتدایی اشاره کرد.

در مساجد اهل ایران در میانسرای ( ایوان ) مسجد ، سکویی وجود داراست که از کف مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد ایوان قدری برتر میباشد تا بعنوان معبر همگانی از آن استعمال نشود . این جای در شبهای فصل تابستان بعنوان نمازخانه به کار گیری می‌گردد . همینطور در سوی قبله این دور و بر ، مکانی زیر خیس وجود دارااست که به عبارتی محراب میباشد و امام جماعت در آنجا به اقامه نماز می ایستد .

از نظارت جنبه های پاره ای فضاهای سنتی نتایجی برای مساجد ، مدرن بدست میاید که هنوز هم می قدرت از نسبتی که میان مساحت فضاها با هم بوده ، درس هایی را فرا گرفته ، از جمله همواره شبستان مهم قسمت اعظم زیربنای مساجد سنتی را به خویش تخصیص می‌دهد ، و در رتبه دوم ، مبانسرا مکان می‌گیرد

معماری مسجد معاصر
مسجد خاص ترین، خالص ترین، آرمانی ترین و محتوا گراترین مورد معماری کشورهای اسلامی میباشد. اصالت دادن به زمینه ، مفاهیم و اساس های معنایی نوشته شده در بطن اصول و ایده های اسلام ضرورتی اصلی میباشد. متاسفانه غفلت از این ضروریات ، امروزه در پیاده سازی مسجد به طور گرایشی مزمن در امده میباشد ، پیاده سازی مسجد امروزی در کشور‌ایران یعنی به عبارتی ” مصداق گرایی افراطی” اعتنا به مصداقی خاص و سرهم بندی یک‌سری عنصر و کالبد شناخته گردیده‌است.

معماری مسجد پیاده سازی گردیده به مدل امروزی در کشورهای مسلمان نشین و بویژه در کشور ایران دستخوش تحولات اکثری گردیده‌است تا جایی که مدل های معماری که برای سده های اکثری با توفیق، پاسخگوی نیازهای دولت ها قبلی بوده میباشد، در اکثر مواقع به کناری گذاشته گردیده و بجای آن آمیزه ای از مدل امروزی و مدل کلاسیک نشسته میباشد.

ایده برای پیاده سازی معماری مسجد با این رویکردهای نو الگوهای پیشین آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد را تماما در هم ریخته و تمایل هایی عمدتا متأثر از مدل امروزی و تا حدی کارکردگرا را پدیدار تشکیل داد که گاه برای ظواهر سازی فقط قالب ای از جلوه های معماری سنتی را با خویش دارااست. این رویکردهای جدید ذیل تأثیر مدرسه امروزی ، تداوم معماری الگویی را به مشی گذشته با سؤال های مهم مواجه ایجاد کرد.

این تمایل با جنبه های برنده کارکردگرایی ، تعیین مصالح تازه ( و بلکه مختلف مانند سنگ در قبال خشت ) ، و در فیض بکارگیری هیبت های نو ، ظواهر معماری روز را تماما تغییر تحول بخشید و بتدریج با میل هایی مانند تاسی از مدل نئوکلاسیک ، فرایند جدید ای را در کشور ایران به منش انداخته این مراحل.. یکی تحولات عمده ، مدل پست مدرنیست به معماری پیش از اسلام در زمانه پهلوی نخستین و نیز رجعت پست مدرنیستی با میل بیشتر در زمانه پهلوی دوم بود.

در سالیان آغازین انقلاب اسلامی روش به طرز معماری سنتی تشدید گردیده و بعدها وسیعتری به خویش گرفت، این معماری به هیچ یک از رغبت های گذشته معماری، پایبندی در خویش حس نکرده و با واکنش گزینشی در تعیین هیبت ، محیط ، بنا و نظایر آن محور گذار مدل التقاطی گردیده‌است. این معماری غالبا مدل و یا این که میل بخصوصی را به همدم نداشته ، و بخش های آیتم عشق خویش را از هر کجا گرد آورده و در پوسته مسجد معاصر عرضه می نماید.

مبرهن میباشد که در پیاده سازی معماری مسجد اهل ایران و فضاهای فرهنگی پایبندی بیشتری به جنبه های سمبلیک و نمادین معماری سنتی و پیشین براق مسجد سازی چشم گردد . به کارگیری از نقشه هشت ضلعی ذیل تأثیر قبه الصخره در بیت المقدس ، به کارگیری بیجا از عنصرها سمبلیک مانند گنبد و مناره ( عموما بصورت دوتایی )، بکارگیری کاشی کاری، گچبری و بعضی مواد تازه تری مانند سفال در آرایه های نمای داخلی و نمای فرنگی سازه و نیز تجدید حیث اصلی در استعمال عملکردهای متفاوت و متنوع تری نسبت به پیشین مسجدسازی در زمانه قبل از انقلاب و … را می اقتدار برای مثال این تغییرات اسم موفقیت .

همینطور حذف بدون نقص گنبد منزل و جایگزینی الگوی شبستان چهار ستونی و نیز چهل ردیف ، حذف الگوی چهار ایوانی ، محو شدن الگوهای دیگری مانند میانسرا ( تراس ) بعنوان فضای سرگشاده و آزاد آن ، جابجایی آبگینه به وضوخانه آن هم بیشتر در ذیل زمین مسجد ( یا این که به عبارتی حوزه فضای خدماتی )، مثلا تحولاتی میباشد که در کالبد و فضای مسجد پدیدار گردیده‌است.

گرچه معماری امروز از جهاتی مبتلا راحت انگاری مفرط گردیده و دارنده مشکل‌ها بیشماری میباشد، معماری مسجد و فضاهای فرهنگی نیز از این دست تعرضات مصون نمانده اند. در کنار این تغییرات محتوم و نا گزیر ، گاه ابداعات بی بها و بی مایه ای مانند استعمال از عنصرها سمبلیک در چیدمان داخلی مسجد اهل ایران نیز در مساجد امروزی جمهوری اسلامی ایران مشاهده می شود. از آن گزاره می شود به به کارگیری بی آیتم از گنبد و گلدسته در مساجد آنهم بشكل كاذب و به طور کامل ابتدایی اشاره کرد.